Gazet van Antwerpen, 12 maart 2005
Eind februari stond de maquette al een keertje in het oog van de storm omdat ze niet te zien was. Ondertussen werd het model getoond aan de Vlaamse parlementsleden en de Antwerpse gemeenteraadsleden. Goed nieuws zou je denken. Tot nu weer blijkt dat de verhoudingen van de brugpijlers niet correct zijn. En ze de brug lager zouden laten uitkomen dan in de realiteit.
Op zich is er geen man overboord want het blijft uiteindelijk een maquette. Maar juist dit model vormt een cruciaal element in de besluitvorming en de publieke opinie. Dat bleek sterk tijdens het bezoek van de Vlaamse parlementsleden. Het tonen van de maquette maakte voor vele politici duidelijk welke impact de brug kon hebben op het stedelijk weefsel van de stad. Door de presentatie van het schaalmodel veranderde de toon. Velen zagen er heelwat positieve elementen in. Juist na de scherpe kritiek voordien, leek dat niet onbelangrijk.
En dan komt nu het bericht dat het schaalmodel niet is gemaakt volgens de juiste verhoudingen. Daarmee open je weer de hele discussie. Ook al omdat de maquette bijvoorbeeld niet de twee opties voor een brug toont. Wel de tuibrug maar niet de boogbrug zoals je die nu kan zien bij de spoorbruggen op de hogesnelheidslijn.
Het mag - nee het moet - de bedoeling zijn om bij een brug te gaan voor de tui-constructie, maar wat als straks de kandidaten enkel geld hebben voor een boogbrug? En waarom toont de maquette niet de optie van de brug langs het Straatsburgdok? En enkel die in het midden van het dok. Die ligt inderdaad beter, maar de Vlaamse regering moet straks nog wel de knoop doorhakken. Het zou dus communicatief veel beter zijn om de kaarten meer open op tafel te leggen. Anders dreig je zoals nu achter de feiten te blijven aanhollen. En dat bezwaart dit sowieso al geladen dossier nog extra. Hetzelfde geldt trouwens voor de bruggen over het Albertkanaal. Hierrond doken de voorbije maanden allerhande scenario's op die bij de bevolking vele vragen opwierpen. Terwijl er nu plots geen problemen meer zouden zijn.
Het valt best te begrijpen dat voor dit gigantische masterplan er heel wat studiewerk nodig is en diverse opties worden meegenomen. Maar juist daarom moet in de communicatie een zo sterk mogelijke openheid worden betracht. Anders dreigt het masterplan vooral de kwelduivel van zichzelf te worden.